Wykładowcy

fot. J. Kozera

Danuta Gwizdalanka

Pochodzi z Poznania. Edukację formalną zakończyła dyplomem magisterskim z anglistyki (1981) oraz doktoratem z muzykologii na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza (1990), a dopełniła ją kontaktem z rzeczywistością pracując w Teatrze Wielkim w Poznaniu oraz w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy (1981-91). O ile w UAM wymagano od niej mówienia i pisania „do rzeczy”, to ucząc i publikując musiała nauczyć się pisać i mówić„do ludzi”. Efektem tych wysiłków stało się parę książek: o samej muzyce – Przewodnik po muzyce kameralnej (Kraków 1996), oraz o muzyce w najbardziej newralgicznych punktach życia społecznego – Muzyka i polityka (Kraków 1999), Muzyka i płeć (Kraków 2001). Chcąc ulżyć doli uczniów i studentów zestawiła Słowniczek oznaczeń i skrótów muzycznych (Poznań 1995; Kraków 1999-). Napisała podręcznik do wychowania muzycznego dla liceów nie podejrzewając, że już pięć lat później przedmiot ów zostanie zlikwidowany, a książka przetrwa jedynie w tłumaczeniu na litewski (Muzyka; Warszawa 1997; Kowno 1999). Z niepokojem obserwuje więc losy nauczania historii muzyki w szkołach muzycznych, dla których napisała 4-tomową Historię muzyki (Kraków 2005-2011).

Wspólnie z Krzysztofem Meyerem przygotowała antologię wypowiedzi Witolda Lutosławskiego (Postscriptum, Warszawa 1999) oraz monografię życia i twórczości tego kompozytora – Droga do dojrzałości (Kraków 2003), Droga do mistrzostwa (Kraków 2004). „Rocznicowym dodekalogosem” przez cały rok 2003 przypominała postać Lutosławskiego czytelnikom „Ruchu Muzycznego”, a w następnych latach przygotowywała też materiały na jego temat do nowych mediów: CD-rom (Warszawa 2007) oraz aplikacja telefoniczna „Warszawa Lutosławskiego” (2013).

fot. J. Kozera

Krzysztof Meyer

Pochodzi z Krakowa, gdzie studiował kompozycję w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej: początkowo w klasie Stanisława Wiechowicza, a po jego śmierci u Krzysztofa Pendereckiego. Ukończył ją w 1965 roku, w następnym roku również teorię, po czym studia uzupełniające odbywał w Paryżu pod kierunkiem Nadii Boulanger.

W latach 1966-68 jako pianista występował z Zespołem MW2, również w następnych latach wielokrotnie występował na estradzie. Podstawą jego egzystencji stała się jednak pedagogika. Nauczał w Akademii Muzycznej w Krakowie (1966-87 i ponownie od 2008), był profesorem kompozycji w Hochschule für Musik w Kolonii (1987-2008), a następnie w Krakowie oraz na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Najważniejszym zajęciem jest dla niego jednak kompozycja, toteż na przestrzeni 54 lat skomponował ponad sto utworów, w tym trzy opery, 9 symfonii oraz 15 kwartetów smyczkowych. Za utwory te otrzymał wiele krajowych i międzynarodowych nagród (m. in. Grand Prix księcia Pierre de Monaco w 1970 za operę Cyberiada oraz dwukrotne odznaczenia na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu za II i III Kwartet smyczkowy), lecz bardziej jeszcze ceni sobie liczne wykonania oraz fakt, że nagrań doczekało się już kilkadziesiąt utworów.

W latach 1971-89 był członkiem Zarządu Głównego Związku Kompozytorów Polskich, zaś w latach 1985-89 jego prezesem. Oprócz tego przez czternaście lat (1974-88) uczestniczył w pracach komisji programowej Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”.

W chwilach wolnych zajmuje się pisarstwem muzycznym, czego efektem jest m.in. monografia Dymitra Szostakowicza (wyd. w językach pol., niem, franc., hiszp., ros., holend.), dwutomowa monografię poświęconą życiu i twórczości Witolda Lutosławskiego (napisana wspólnie z żoną) oraz wspomnienia Mistrzowie i przyjaciele (Kraków 2012).

fot. Marta Ankiersztejn-Węgier

Mateusz Żurawski

Historyk teatru, redaktor, edytor, wykładowca. W r. 2008 ukończył Wydział Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, w r. 2017 obronił doktorat w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. Od r. 2010 wykłada w Akademii Teatralnej i prowadzi Pracownię Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Warszawie. Współpracuje jako autor z miesięcznikiem „Teatr”, publikował także w „Dialogu”, „Kwartalniku Filmowym”, „Kulturze Współczesnej” i na portalu „Dwutygodnik.com”.

Organizator

Partnerzy