Wykładowcy

fot. Joanna Kozera

Danuta Gwizdalanka – polska muzykolog, autorka książek o muzyce, członkini Związku Kompozytorów Polskich. Absolwentka Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, gdzie ukończyła muzykologię (1980) i filologię angielską (1981). W 1990 obroniła pracę doktorską Brzmieniowe aspekty kwartetów smyczkowych Beethovena.

Pracowała w Teatrze Wielkim w Poznaniu oraz w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy (1981-1991). W 1995 w University of Michigan (Ann Arbor, USA) prowadziła seminarium poświęcone polskiej muzyce po 1945 roku.

W latach osiemdziesiątych zapoczątkowała w Polsce tematykę ekologii muzyki, m.in. tłumaczeniem fragmentu książki R. Murray Schafera Tuning of the World oraz cyklem artykułów (Strojenie trąb jerychońskich) na łamach „Ruchu Muzycznego”. Wprowadziła też do polskiego piśmiennictwa muzycznego nieobecny w nim wcześniej wątek genderowy, publikując książkę Muzyka i płeć (Kraków 2001). Autorka podręczników, wielu prac poświęconych Witoldowi Lutosławskiemu oraz społecznym kontekstom kultury muzycznej.

fot. Joanna Kozera

Krzysztof Meyer – polski kompozytor, pianista, pedagog i autor książek o muzyce.

Urodził się w rodzinie lekarzy, lecz pianistką była matka jego ojca Stanisława Abłamowicz-Meyerowa. W 1952 roku rozpoczął naukę gry na fortepianie pod kierunkiem Haliny Ekierówny. Od 1954 roku uczył się kompozycji u Stanisława Wiechowicza – początkowo prywatnie, a od 1962 jako student Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie. Po śmierci Wiechowicza w 1963 roku Meyer znalazł się w gronie pierwszych studentów w klasie Krzysztofa Pendereckiego. Studia w krakowskiej PWSM zwieńczył dwoma dyplomami: z kompozycji (1965) i teorii muzyki (1966). Naukę kontynuował w Paryżu pod kierunkiem Nadii Boulanger (1964, 1966, 1968) oraz prywatnie pod kierunkiem Witolda Lutosławskiego.

W latach 1966-1987 oraz od 2008 naucza przedmiotów teoretycznych w Akademii Muzycznej w Krakowie. W uczelni tej pełnił również obowiązki prorektora (1972-1975) oraz kierownika Katedry Teorii Muzyki (1975-1987). W latach 1987-2008 był profesorem kompozycji w Hochschule für Musik w Kolonii.

W 1964 roku po raz pierwszy wykonano publicznie jego utwór symfoniczny (I Symfonia w Filharmonii Krakowskiej). W 1965 roku zadebiutował na „Warszawskiej Jesieni” (I Kwartet smyczkowy) jako najmłodszy kompozytor w historii festiwalu. W następnych latach uczestniczył w konkursach kompozytorskich, zdobywając liczne nagrody, wśród nich: I nagrodę na Konkursie im. G. Fitelberga (1968) za III Symfonię, Grand Prix księcia Pierre de Monaco (1970) za operę Cyberiada, I nagrodę na Konkursie im. Karola Szymanowskiego (1974) za IV Symfonię, dwukrotnie odznaczono go na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu (1970 za II Kwartet smyczkowy; 1976 za III Kwartet smyczkowy).

W latach 1966-1968 jako pianista wraz z zespołem MW2 Adama Kaczyńskiego koncertował w Polsce i większości krajów europejskich, prezentując bulwersujący niekiedy repertuar ówczesnej awangardy. W późniejszych latach Meyer występował zazwyczaj jako kameralista lub wykonawca własnej muzyki; w tym charakterze dokonał też szeregu nagrań płytowych.

W 1969 roku nawiązał współpracę z Kwartetem Wilanowskim (obecnie Kwartet Wilanów). Znajomość ta zainspirowała kilkanaście utworów napisanych dla tego zespołu: kwartety smyczkowe, Kwintet fortepianowy, Kwintet klarnetowy, Capriccio per sei instrumenti.

Przez długie lata Meyer udzielał się w Związku Kompozytorów Polskich. W latach 1971-1989 był członkiem Zarządu Głównego tego stowarzyszenia, w latach 1985-1989 jego prezesem. Oprócz tego przez czternaście lat (1974-1988) uczestniczył w pracach komisji programowej Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”. Był również członkiem władz poznańskiego oddziału stowarzyszenia. Członek Collegium Invisibile. Członek Polskiej Akademii Umiejętności. Od 2009 kieruje artystycznie Festiwalem Muzyki Kameralnej w Kościerzynie.

Organizator

Partnerzy

Patronat medialny

Opieka medialna